Nga Mesut Shabani | Për Telegrami.mk
Satirë politike …
Post Skriptum- Shkon në fund ,por do e përdori në fillim ,prej analfabetizmit gazetaresk që kam …këtu e 40 vite gazetari… AFRIM GASHI me deklaratë historike antishqiptare …dhe vetëm Ali Shukriu në RSFJ kishte privelegj të bënte disa fiskultura mendore të këtilla…një përkujtim …në fillim të viteve 1960 një delegacion i Lidhjes Komuniste të Maqedonisë(Llazar Kolishevski,Llazar Mojsov,Kërste Cërvenkovski, Kiro Gligorov etj… i shkojnë në vizitë Rankoviçit(Memoari tom 6) ish ministër i Policisë së Titos në Beograd i ankohen …Ok punë të mirë po bëni që pastroni -shpërngulni shqiptarët nga Maqedonia për Turqi ,por në Shkup po na grumbulloni shqiptar -kosovar për të pritur VISIKAT, Visikat po vonohen…Rankoviçi u përgjigjet / Këta që po ua sjellim do ua hanë shpirtin shqiptarëve vendas dhe do i përdorim kundër shqiptarëve autokton…LARGPAMËS RANKOVIÇI…. DHE PO NDODH …KOKË BURNIE kosovarët në Shkup atëherë e sot …shembull tipik më klasik deklarata e Afrim Gashit …A i lexon KURTI PATRIOTI…?!
Maqedonia, siç duket, po vuan nga një epidemi e re politike: ethet e diferencimit. Nuk është më me rëndësi sa afër je qytetarit, sa probleme ia zgjidh popullit apo sa fjalë të bukura i thua në Kuvend. Rëndësi ka të dish të dallosh se kush është sulltani i ditës dhe sa shpejt mund t’i afrohesh fronit të tij.
Në këtë garë për afërsi politike, Afrim Gashi duket se ka zbuluar një formulë të re të integrimit: sa më larg halleve të shqiptarëve, aq më afër Mickoskit!
Po të kërkonim një përshtatje satirike të emrit të tij në maqedonisht, do të mund ta pagëzonim Blizu Gashiç. Jo si përkthim të vërtetë të emrit, por si një titull nderi për politikën e afrimit të tepruar me pushtetin. Sepse në këtë vend, ku politika shpesh ngatërrohet me artin e mbijetesës, duket se disa kanë mësuar më mirë se të tjerët të qëndrojnë pranë sofrës së pushtetit.Muaj më parë Afrim Gashi nuk hyri në interpelancë falë VMRO-DPMNE
Bërvenica, ujësjellësi dhe filozofia e madhe e servilizmit
Kësaj radhe skena është Bërvenica. Në njërën anë, Stojanço Radiçevski, kandidati i koalicionit të udhëhequr nga VMRO-DPMNE-ja; në anën tjetër, Arkin Jahiji, kandidati i koalicionit AKI. Në mes të kësaj gare lokale, shfaqet edhe kreu i Kuvendit, Afrim Gashi, me një deklaratë që, po të mos ishte politika, do të mund të shërbente si leksion për qytetarinë.
Gashi na porosit se duhet t’i tejkalojmë provincializmat, të mos votojmë mbi baza etnike dhe të zgjedhim kandidatin që zgjidh problemet e qytetarëve: ujësjellësin, kanalizimin, asfaltin dhe hallet e përditshme.
Deri këtu, gjithçka tingëllon bukur. Madje, aq bukur sa njeriu për një çast mendon se politika maqedonase më në fund e ka zbuluar ujin e ngrohtë.
Por pastaj lind pyetja e pakëndshme: nëse duhet të votojmë vetëm për programin më të mirë dhe kandidatin më të mirë, pse kreu i Kuvendit shqiptar e ndien nevojën të shfaqet në një fushatë ku garon kandidati i kampit politik të Mickoskit?
A nuk do të ishte më bindëse që këto parime të zbatoheshin edhe në praktikë, e jo vetëm të recitoheshin para kamerave?
Sepse, i nderuar zoti Gashi, qytetari nuk jeton me deklarata. Ai ka nevojë për ujë në çezmë, kanalizim që funksionon dhe rrugë pa gropa. Ndërsa politikanët tanë, herë pas here, kanë nevojë për një pasqyrë ku të shohin se sa larg kanë shkuar nga fjalët e tyre.
Kur etnia bëhet problem vetëm për të tjerët
Është interesante kjo filozofi e re politike: kur shqiptarët kërkojnë përfaqësim, kjo mund të quhet provincializëm; kur politikanët kërkojnë afrimin me pushtetin maqedonas, kjo na paraqitet si kulturë e lartë politike.
Kur qytetari shqiptar pyet se kush do t’ia mbrojë interesat, i thuhet të mos mendojë etnikisht. Kur politikanit shqiptar i duhet të dëshmojë se është partner i mirë i pushtetit, atëherë papritur bëhen të rëndësishme bashkëpunimi, uniteti dhe tejkalimi i ndarjeve.
Këtu fillon problemi. Nuk është problem të bashkëpunosh me maqedonasit. Përkundrazi, bashkëpunimi ndëretnik është i domosdoshëm në një shtet të përbashkët. Problemi fillon kur bashkëpunimi shndërrohet në përulje, kur partneriteti ngatërrohet me heshtjen dhe kur afërsia me pushtetin bëhet më e rëndësishme se llogaridhënia ndaj qytetarëve që të kanë votuar.
Bashkëpunimi është dinjitet kur palët qëndrojnë të barabarta; bëhet servilizëm kur njëra palë kënaqet vetëm që është e ftuar në sofrën e tjetrës.
Dhe pikërisht këtu qëndron ironia e Afrim Gashit: flet për çlirimin e votës nga etnia, por publiku ka të drejtë të pyesë nëse politika e tij është çliruar edhe nga varësia ndaj pushtetit.
Sulltani Mickoski dhe oborri i afrimit
Në këtë teatër politik, Mickoski duket se nuk ka nevojë të kërkojë shumë. Mjafton të hapë dyert e pushtetit dhe disa politikanë do të garojnë për të treguar se kush di të flasë më bukur për bashkëpunimin.
Njëri do të thotë se duhet të tejkalojmë ndarjet. Tjetri se duhet të shohim programet. I treti se nuk duhet të politizojmë çështjet lokale. Dhe, ndërkohë, qytetari vazhdon të presë ujin, asfaltin dhe zgjidhjen e problemeve që i janë premtuar në çdo fushatë.
Në fund, mund të ndodhë që kandidati të ndërrojë, koalicioni të ndryshojë, por zakoni të mbetet: para zgjedhjeve, qytetarit i premtohet gjithçka; pas zgjedhjeve, politikanët merren me ruajtjen e afërsisë së tyre me pushtetin.
Nëse kjo është kultura e re politike, atëherë na duhet një fjalor i ri. Në të, fjala parim do të nënkuptojë atë që thuhet para kamerave, ndërsa fjala interes atë që bëhet pasi kamerat fiken.
Dhe nëse vazhdon kjo garë për afërsi me sulltanin, ndoshta një ditë do të organizohet edhe një kampionat kombëtar: kush qëndron më afër Mickoskit, kush i buzëqesh më bukur dhe kush e përmend më bindshëm fjalën “bashkëpunim”.
Trofeu? Një karrige pak më pranë fronit.
Në fund, qytetari nuk është spektator
Zoti Gashi, askush nuk e kundërshton idenë që në zgjedhjet lokale të votohet për kandidatin më të mirë. Por kjo ide fiton peshë vetëm kur zbatohet me të njëjtin standard për të gjithë, pa dallime dhe pa llogari të dyfishta.
Nuk mjafton t’i thuash qytetarit të mos votojë sipas përkatësisë etnike. Duhet t’i dëshmosh se edhe ti, si politikan, nuk e ke zëvendësuar përkatësinë politike me përkatësinë ndaj pushtetit.
Sepse shqiptarët nuk kanë nevojë për politikanë që ua shpjegojnë si duhet të votojnë. Kanë nevojë për politikanë që ua dëshmojnë pse ia vlen t’u besojnë.
Dhe nëse Bërvenica duhet të jetë shembull i kulturës së re politike, atëherë le të fillojmë me një parim të thjeshtë: kandidati më i mirë nuk është domosdoshmërisht ai që ka mbështetjen e pushtetit më të fortë, por ai që mund t’u japë qytetarëve llogari për punën e tij.
Sa për Afrim Gashin, emri i tij satirik, Blizu Mickoski mund të mbetet si një kujtesë ironike e kësaj epoke: një epokë kur disa politikanë duket se e matin suksesin jo me largësinë që kanë përshkuar drejt zgjidhjes së problemeve të popullit, por me distancën gjithnjë e më të vogël që i ndan nga froni i pushtetit.
Sepse të jesh afër sulltanit nuk do të thotë se je afër popullit. E nganjëherë, sa më afër të jesh fronit, aq më pak e dëgjon zërin e atyre që të kanë zgjedhur...VLEN TREMBET SE ME FITU SHQIPTASRI PO I NXJER NGA QEVERIA …BDI TREMBET SE PO FITON ,NUK E MER NË QEVERI …www.telegrami.mk
Mesut Shabani
