www.telegrami.mk

Nuk befasohemi nga deklaratat e Ali Ahmetit i cili mundohet të bëj retushimin e kujtesës së punës 23 vjeçare në pushtet ,edhe pse pjesërisht i jap përkrahje një deklarate të Adnan Azizit kur ia kujton për kë familjarë dhe pushtetarë e bëri Maqedoninë -Zvicër .Por nuk duhet Adnan Azizi të haroj se ata VLEN janë në rolin e Ali Ahmetit dy vite e në vazhdim të vazhdojnë Maqedoninë ta bëjnë Zvicër për vete …dhe po shpërngulen të rinj në vazhdimësi..kur nuk ka investime basike nuk shohin perspektivë …

Ali Ahmeti dhe “Zvicra” e imagjinatës –arriti 23 vjet për të eksportuar shqiptarë, jo për të importuar Zvicrën

Ka një kufi mes ironisë dhe cinizmit. Ali Ahmeti duket se vendosi ta kalojë atë kufi kur deklaroi se që nga viti 2002 kishte ëndërr ta bënte Maqedoninë e Veriut “Zvicër”. Pas 23 vitesh në zemër të pushtetit, kjo deklaratë tingëllon më shumë si humor politik sesa si analizë serioze.

Sepse, nëse një njeri ka qenë pjesë e pothuajse çdo qeverie për më shumë se dy dekada, nuk mund të flasë sikur sapo ka zbritur nga mali dhe po zbulon për herë të parë gjendjen e shtetit. Nuk ishte spektator. Nuk ishte analist. Nuk ishte opozitë. Ishte bashkëqeverisës dhe një nga faktorët vendimmarrës.

Pyetja është e thjeshtë: kush ia vodhi ëndrrën? Kush e pengoi ta ndërtonte “Zvicrën” kur kishte ministra, zëvendëskryeministra, drejtorë, shumicë parlamentare dhe ndikim në pothuajse çdo institucion?

Nëse Maqedonia nuk u bë Zvicër, një gjë është e sigurt: shumë shqiptarë u detyruan të shkojnë në Zvicër. Ky është paradoksi më i madh politik i një epoke. Në vend që të sillte standardin zviceran në vend, vendi eksportoi kapitalin e tij më të çmuar – të rinjtë. Fshatra të tëra u zbrazën, qytete humbën gjenerata të tëra dhe mijëra familje ndërtuan jetën në diasporë, jo sepse ëndërronin emigrimin, por sepse nuk gjetën perspektivë në vendlindje.

Sot, kur dëgjon Ahmetin të ankohet se për dy vjet vendi nuk është bërë Zvicër, lind pyetja tjetër: a po flet me qytetarët apo po teston kujtesën e tyre? Sepse kujtesa nuk fshihet me një intervistë. Ajo ruan 23 vite premtimesh, kompromisesh, skandalesh politike, reformash të pambyllura dhe një administratë që u zgjerua më shpejt se ekonomia.

Politika nuk matet me sloganet që thuhen në studio televizive, por me bilancin që lë pas. Dhe bilanci nuk është një poster elektoral. Bilanci matet me shkollat që funksionojnë, me spitalet që shërojnë, me drejtësinë që ndëshkon, me ekonominë që mban të rinjtë në vend. Pikërisht në këto fusha qytetarët vazhdojnë të bëjnë pyetje.

Është paradoksale që një politikan që ka qenë për më shumë se dy dekada në pushtet sot sillet si komentator i qeverive, jo si një prej arkitektëve të sistemit që vetë ndihmoi të ndërtohej. Është sikur kapiteni i një anijeje, pasi e ka drejtuar për 23 vjet, të zbresë në port dhe t’u thotë pasagjerëve se nuk e kupton pse anija nuk mbërriti në destinacion.

Në fund mbetet vetëm një krahasim. Zvicra nuk u bë sinonim i suksesit sepse politikanët e saj folën për Zvicrën. U bë sepse ndërtuan institucione, ekonomi dhe besim publik. Këtu, për më shumë se dy dekada, qytetarëve u shiteshin ëndrra, ndërsa shumë prej tyre blenë vetëm një biletë njëdrejtimëshe për në Zvicër, Gjermani apo Austri.

Prandaj, problemi nuk është se Maqedonia e Veriut nuk u bë Zvicër në dy vitet e fundit. Problemi është se pas 23 vitesh pushtet, sot ende dëgjojmë të njëjtën ëndërr, të rrëfyer nga i njëjti njeri, sikur të mos kishte pasur kurrë mundësinë ta kthente në realitet.

Historia mund të interpretohet, por nuk mund të rishkruhet sipas nevojës së fushatës. Qytetarët nuk kërkojnë metafora për Zvicrën; ata kërkojnë përgjegjësi për vitet që kanë kaluar.

Kur Ali Ahmeti flet për “Zvicrën”, kujtesa e shqiptarëve nuk duhet të ketë amnezi.

Ironia më e madhe në politikën shqiptare në Maqedoninë e Veriut është kur njeriu që për 22–23 vite ishte pjesë e çdo qeverie, sot flet sikur ka qenë në opozitë dhe sikur dikush tjetër e pengoi ta realizonte ëndrrën e tij për ta bërë vendin “Zvicër”.

Nëse Ali Ahmeti e kishte këtë ëndërr që nga viti 2002, atëherë pyetja është e thjeshtë: kush e pengoi? Sepse pushtetin e kishte. Ministritë i kishte. Zëvendëskryeministrat i kishte. Drejtoritë i kishte. Ndikimin në çdo qeveri e kishte. Madje, shpeshherë asnjë qeveri nuk mund të formohej pa BDI-në.

Në vend të “Zvicrës”, shqiptarët panë një realitet krejt tjetër. Mijëra familje u detyruan të largohen drejt Zvicrës, Gjermanisë dhe vendeve të tjera të Evropës. Eksodi nuk ishte rezultat i luksit, por i mungesës së shpresës, vendeve të punës, drejtësisë dhe meritokracisë. Ironia është se Zvicrën nuk e ndërtoi në Maqedoninë e Veriut; përkundrazi, politika e tij mbushi Zvicrën me emigrantë nga vendi.

Edhe më paradoksale është të dëgjosh sot ankesa se për dy vjet Maqedonia nuk u bë Zvicër. Nëse 23 vjet nuk mjaftuan për të realizuar këtë vizion, si mund t’u kërkohet qytetarëve të besojnë se problemi janë vetëm dy vitet e fundit? Kjo nuk është analizë politike, por përpjekje për të rishkruar historinë.

Politikanët mund të ndryshojnë narrativën, por nuk mund të ndryshojnë faktet. Qytetarët i mbajnë mend spitalet e papërfunduara, shkollat me probleme, korrupsionin, nepotizmin, administratën e stërngarkuar dhe komunat që mbetën pa zhvillim të qëndrueshëm. Ata i mbajnë mend edhe autobusët e mbushur me të rinj që morën rrugën e emigrimit.

Është e lehtë të flasësh për ëndrra pas largimit nga pushteti. Më e vështirë është të japësh llogari për atë që nuk u realizua gjatë më shumë se dy dekadave në qeverisje.

Prandaj, kur Ali Ahmeti flet për “Zvicrën”, pyetja nuk është pse Maqedonia e Veriut nuk u bë Zvicër në dy vitet e fundit. Pyetja është pse nuk u bë gjatë 23 viteve kur ai ishte një nga njerëzit më të fuqishëm politikisht në vend. Derisa kësaj pyetjeje t’i jepet një përgjigje e sinqertë, deklarata për “Zvicrën” mbetet më shumë një ushtrim propagandistik sesa një bilanc i besueshëm politik…www.telegrami.mk

=================================================

Mesut Shabani