Shkruan: ANALISTI-Qani Shabani
Në dinamikat aktuale politike në Kosova, raporti institucional dhe politik mes Albin Kurti dhe Vjosa Osmani po hyn në një fazë të re strategjike, sidomos në kontekstin e diskutimeve për mandatin e ardhshëm presidencial. Përtej perceptimeve të përditshme politike, kjo çështje lidhet drejtpërdrejt me stabilitetin institucional dhe me orientimin diplomatik të vendit.
Kosova, si shtet me sistem parlamentar, ka nevojë për koordinim të fortë ndërmjet institucioneve kryesore. Presidentja ka rol kyç në përfaqësimin ndërkombëtar dhe në ruajtjen e balancës kushtetuese, ndërsa qeveria mban përgjegjësinë për drejtimin politik dhe ekzekutiv. Mbështetja për një mandat të dytë presidencial të Vjosa Osmanit do të siguronte vazhdimësi në politikën e jashtme, stabilitet institucional dhe shmangie të krizave politike të panevojshme. Në të kundërt, një distancim politik mund të krijojë tensione që reflektohen drejtpërdrejt në funksionimin e institucioneve.
Në planin diplomatik dhe të sigurisë, roli i presidentes është edhe më i ndjeshëm, pasi ajo është përfaqësuesja më e lartë shtetërore dhe njëkohësisht bart përgjegjësi kushtetuese në fushën e politikës së jashtme dhe të sigurisë. Përvoja e krijuar në marrëdhëniet me partnerët ndërkombëtarë, komunikimi i drejtpërdrejtë me aleatët strategjikë dhe pozicioni si komandante supreme e forcave të sigurisë e bëjnë këtë rol thelbësor për imazhin ndërkombëtar të shtetit. Në këtë kontekst, kontinuiteti i presidentes konsiderohet faktor stabiliteti, sepse përfaqësimi i Kosovës në nivel diplomatik dhe në dimensionin e sigurisë kërkon konsistencë, kredibilitet dhe koordinim institucional
Politika e jashtme nuk është vetëm çështje e deklarimeve publike, por e koordinimit të strukturave shtetërore. Një qasje e harmonizuar ndërmjet presidencës, qeverisë dhe diplomacisë shtetërore rrit besueshmërinë ndërkombëtare të Kosovës, sidomos në raport me aleatët strategjikë. Fragmentimi institucional shpesh interpretohet si dobësi politike dhe mund të ndikojë në proceset integruese dhe në pozicionin negociues të shtetit.
Historia politike në Kosovë ka treguar se përplasjet mes institucioneve zakonisht prodhojnë polarizim të skenës politike, dobësim të shumicës qeverisëse dhe hapësirë më të madhe për opozitën. Në situata të tilla, përgjegjësia politike zakonisht i atribuohet qeverisë si bartëse e pushtetit ekzekutiv, pasi ajo perceptohet si aktori kryesor në menaxhimin e stabilitetit institucional.
Nga perspektiva strategjike, mbështetja e fuqishme për një mandat të dytë të presidentes nuk është vetëm një vendim personal apo partiak, por një kalkulim politik për ruajtjen e stabilitetit dhe kontrollit institucional. Çdo hezitim i panevojshëm mund të prodhojë pasoja afatgjata në balancën politike. Në politikë, humbja nuk ndodh gjithmonë menjëherë; ajo fillon gradualisht kur krijohen përçarje të panevojshme brenda të njëjtit kamp politik, duke dobësuar pozicionin e përgjithshëm të pushtetit.
