www.telegrami.mk
Debati për riemërtimin e rrugëve në Tetovë, në vend që të jetë një proces i thjeshtë administrativ dhe teknik, është shndërruar sërish në një arenë përplasjesh politike, akuza të ndërsjella dhe interpretime selektive të përgjegjësive institucionale. Në thelb, kemi të bëjmë me një çështje që do të duhej të ishte zgjidhur prej kohësh në mënyrë të qartë ligjore, por që vazhdon të mbetet e hapur për shkak të mungesës së konsensusit dhe vazhdimësisë institucionale.
Nga njëra anë, Komuna e Tetovës argumenton se vendimi për emërtimin e rrugëve nuk ka marrë kurrë fuqi të plotë juridike, pasi nuk është proceduar në nivel qeveritar dhe nuk është reflektuar në sistemet zyrtare si Kadastra apo Regjistri Qendror. Në këtë logjikë, komuna përpiqet të pozicionohet si palë që ka vepruar brenda kufijve të saj, por që është bllokuar nga mungesa e finalizimit në instancat më të larta shtetërore.
Nga ana tjetër, zyrtarë qeveritarë si Izet Mexhiti e kthejnë çështjen në një pyetje përgjegjësie të brendshme politike: pse gjatë viteve të kaluara, kur struktura të njëjta politike kanë qenë në pushtet lokal dhe qendror, nuk është insistuar për finalizimin e procesit? Kjo qasje e zhvendos debatet nga aspekti teknik në atë politik, duke nënkuptuar se vonesat nuk janë thjesht administrative, por edhe rezultat i mungesës së vullnetit politik.
Në mes të këtyre qëndrimeve të kundërta, qytetari i zakonshëm mbetet pa një përgjigje të qartë: a janë apo jo zyrtare emërtimet e rrugëve? Dhe nëse jo, kush mban realisht përgjegjësi për këtë boshllëk institucional që zgjat prej vitesh?
Edhe më problematike bëhet situata kur Komuna e Tetovës e interpreton këtë nismë si potencialisht të motivuar politikisht dhe madje paralajmëron për rrezik të tensioneve ndëretnike. Një narrativë e tillë, edhe nëse synon të mbrojë procesin lokal, rrezikon ta zhvendosë debatin nga çështja e ligjshmërisë dhe administratës në një terren të ndjeshëm identitar, ku çdo vendim interpretohet përmes prizmit etnik.
Në këtë kontekst, edhe roli i Gjykata Kushtetuese e Maqedonisë së Veriut bëhet pjesë e debatit, jo vetëm si arbitër juridik, por edhe si institucion që – sipas kritikëve – duhej të kishte vlerësuar më me kujdes nëse procedurat ishin të mbyllura apo ende të hapura.
Problemi thelbësor nuk është thjesht emërtimi i rrugëve, por mënyra se si institucionet në vend vazhdojnë të funksionojnë me “procese të papërfunduara”, ku vendimet ekzistojnë në letër, por nuk materializohen në praktikë. Kjo krijon një hapësirë gri juridike, të cilën më pas e mbush politika sipas interesit të momentit.
Në fund, rasti i Tetovës tregon një realitet më të gjerë: kur institucionet nuk arrijnë të mbyllin proceset në kohë, ato kthehen në burim konfliktesh të reja. Dhe në mungesë të transparencës së plotë dhe përgjegjësisë së qartë, edhe një tabelë rruge mund të bëhet simbol i një beteje shumë më të madhe politike…www.telegrami.mk
=======================================================
Mesut Shabani
