www.telegrami.mk
Analizë
RASTI KOMUNA E BËRVENICËS
Kandidaturat momentale të paraqitura në opnion sikur nuk janë të qarta sikur ka një kontradiktë politike që mund të shfrytëzohet fort: nëse parimi i vitit 2024 ishte “Jo etni, por etikë”, atëherë ai parim duhet të vlejë edhe në Bërvenicë. Nëse një parti maqedonase nuk arrin të gjejë kandidat të vetin dhe pastaj kërkon ta zhvendosë garën te përçarja e votës shqiptare, kjo mund të paraqitet si një standard i dyfishtë.
Për kandidatët shqiptarë, do ta rikonfiguroja kritikën në mënyrë që të mos mbetet vetëm te “Bërvenica është shqiptare”, por te “kush ka shumicën duhet të ketë edhe të drejtën politike për të prodhuar alternativën fituese”. Kjo e bën mesazhin më institucional dhe më të vështirë për t’u sulmuar si etnik.
Bërvenica nuk fitohet me lojë fjalësh: “Jo etni, por etikë” vlen edhe kur shumica është shqiptare
Dikur, në vitin 2024, na u servir një formulë politike me shumë pompozitet: “Jo etni, por etikë.” Një slogan që tingëllonte bukur dhe premtonte një politikë ku kandidati do të matej me punën, integritetin dhe aftësinë për të drejtuar, e jo me përkatësinë etnike.
Mirëpo, tani Bërvenica po e vendos këtë parim përballë provimit të vërtetë.
Në një komunë ku shqiptarët përbëjnë shumicën dërrmuese të popullsisë, sot shohim një situatë interesante: forca politike që e fitoi Bërvenicën para dy vitesh duket se nuk po arrin të gjejë një kandidat nga blloku maqedonas që ta mbajë garën e vet. Dhe në vend që gara të zhvillohet mbi programet, kandidatët dhe rezultatet, gjithnjë e më shumë po krijohet përshtypja se synimi është fragmentimi i votës shqiptare.
Atëherë pyetja është e thjeshtë:
Ku mbeti “Jo etni, por etikë”?
Nëse etnia nuk duhet të ketë rëndësi, pse po bëhet kaq e rëndësishme se sa kandidatë shqiptarë do të dalin në zgjedhje?
Nëse kandidati duhet të fitojë me program dhe me besimin e qytetarëve, pse duhet të shqetësojë dikë fakti që shqiptarët mund të dalin me një kandidat të përbashkët?
Dhe mbi të gjitha: nëse parimi është “jo etni”, atëherë ky parim duhet të vlejë edhe në një komunë ku shumica e qytetarëve janë shqiptarë, jo vetëm aty ku ky parim i konvenon dikujt politikisht.
Këtu partitë shqiptare duhet të jenë shumë të kujdesshme.
Sepse Bërvenica nuk ka nevojë për një garë ku partitë shqiptare i numërojnë njëra-tjetrës kandidatët, ndërsa të tjerët presin që përçarja t’ua sjellë fitoren.
Arkin Jahiji thotë: “Bërvenica është e të gjithëve.” Shumë mirë. Pikërisht këtë duhet ta kthejë në bosht të fushatës: Bërvenica është e të gjithëve, por përgjegjësia politike duhet të matet me votën e qytetarëve, jo me kalkulimet e partive.
Edhe Naser Zenuni dhe çdo kandidat tjetër shqiptar duhet ta kuptojë se nuk mjafton të thuhet “guxim për të nisur atë që Bërvenica e pret prej kohësh”.
Bërvenica nuk pret më shumë slogane.
Pret një ofertë politike që e bind shumicën se mund ta ndryshojë komunën.
Prandaj kandidatët shqiptarë duhet ta rikonfigurojnë fushatën: më pak garë mes tyre, më shumë garë me problemet reale të Bërvenicës. Rrugët, infrastruktura, ujësjellësi, kanalizimi, shkollat, zhvillimi ekonomik, investimet, transparenca dhe përgjegjësia e pushtetit lokal duhet të jenë në qendër.
Sepse në fund, pyetja nuk duhet të jetë:
“Sa kandidatë shqiptarë do të kemi?”
Por:
“Kush ka programin, ekipin dhe besimin e qytetarëve për ta drejtuar Bërvenicën?”
Nëse dikush beson vërtet te formula “Jo etni, por etikë”, le ta dëshmojë në Bërvenicë.
Le të fitojë kandidati më i mirë.
Por le të mos bëhet “Jo etni, por etikë” vetëm një slogan për vitin 2024 dhe “Po përçarjes së votës shqiptare” një strategji për vitin 2026.
Sepse kjo nuk do të ishte etikë.
Do të ishte thjesht politikë me dy standarde...www.telegrami.mk
Mesut Shabani
