www.telegrami.mk

Satirë politike

BËRVENICA, 15 KILOMETRA NGA TETOVA: MICKOSKI PO PREMTON FITORE, VLEN PO HESHT, BDI PO PRET FATURËN!

Nga i vjen Hristijan Mickoskit guximi të dalë në një komunë me 61 për qind shqiptarë dhe ta shpallë fitoren para se qytetarët të votojnë? A e ka bërë kryeministri llogarinë e fitores me votat e VMRO-DPMNE-së, apo po llogarit edhe në dobësinë, përçarjen dhe heshtjen e partive shqiptare? Dhe pyetja më e rëndë: a po bëjnë VLEN-i dhe BDI-ja fushatë për ta fituar Bërvenicën, apo vetëm sa për të pasur nesër njëri-tjetrin fajtor për humbjen?Kur një kryeministër shkon në një komunë me shumicë shqiptare dhe shpall fitoren sikur rezultati të jetë shkruar paraprakisht, pyetja nuk është vetëm sa beson ai në kandidatin e vet, por edhe sa i sigurt është në dobësinë e kundërshtarëve të tij shqiptarë.?

Tetova, komunë me rreth 80 për qind shqiptarë. Bërvenica, vetëm15 kilometra larg, komunë rurale me rreth 61 për qind shqiptarë. Dy komuna fqinje, por një provë politike që mund të zbulojë shumë më tepër sesa rezultatin e zgjedhjeve të 18 tetorit.

Në Miletinë, Hristijan Mickoski doli para qytetarëve me një mesazh që tingëllonte më shumë si paralajmërim fitoreje sesa si lutje për vota: “Nëse bashkohemi, nuk ka asgjë të pamundur – fitojmë më 18 tetor.”

Por, prit një moment, zoti Mickoski! Nëse fitorja është kaq e sigurt, ku e mbështet këtë bindje? Në forcën e kandidatit tënd, në organizimin e VMRO-DPMNE-së, apo në faktin se partitë shqiptare, në vend që të të sfidojnë seriozisht, rrezikojnë të harxhojnë më shumë energji duke u luftuar me njëra-tjetrën?

Sepse në politikë, ndonjëherë kundërshtarit nuk i duhet të jetë i jashtëzakonshëm. Mjafton që rivalët e tij të jenë të dobët, të përçarë dhe të paaftë për ta kthyer shumicën demografike në një alternativë politike bindëse.

Dhe pikërisht këtu fillon dilema e Bërvenicës: a po e fiton Mickoski betejën e vet, apo po ia bëjnë më të lehtë VLEN-i dhe BDI-ja?

Tetova, komunë me rreth 80 për qind shqiptarë. Bërvenica, vetëm 15 kilometra larg saj, komunë rurale me rreth 61 për qind shqiptarë. Gjeografikisht, thuajse një oborr i përbashkët. Politikisht, një laborator ku mund të shihet se kush i ka votat, kush i ka parimet dhe kush i ka vetëm arsyetimet.

Dhe pikërisht këtu del Hristijan Mickoski, me gjoksin përpara dhe me një siguri që të bën të pyesësh: nga po i vjen ky guxim për ta shpallur fitoren para se qytetarët të votojnë?

Në vitin 2025, VMRO-DPMNE-ja e mori pushtetin me ndihmën e VLEN-it, i cili u bë partner i saj në qeverisje. Sot, në prag të zgjedhjeve të 18 tetorit në Bërvenicë, Mickoski nuk duket si dikush që po kërkon vota me pasiguri. Ai flet sikur e ka bërë tashmë llogarinë. Sikur e di sa vota i duhen, nga do t’i marrë dhe kush do t’ia sigurojë terrenin.

Ndoshta është thjesht vetëbesim politik. Ndoshta është strategji elektorale. Por, kur kryeministri shpall fitoren me kaq siguri në një komunë me shumicë shqiptare, ndërsa partitë shqiptare nuk arrijnë ta imponojnë një garë të qartë politike, lind një pyetje që nuk mund të mbulohet me slogane: a po e fiton Mickoski Bërvenicën me forcën e vet, apo po shpreson që kundërshtarët shqiptarë t’ia bëjnë punën më të lehtë?

VLEN, ku është beteja juaj? BDI, ku është opozita juaj?

Këtu fillon pjesa më interesante e kësaj tragjikomedie politike.

VLEN-i është në pushtetin qendror, me ministri, poste dhe përgjegjësi. BDI-ja pretendon se është alternativa shqiptare ndaj këtij pushteti. Në letër, kemi dy kampe që duhet të përplasen për çdo votë, çdo lagje, çdo fshat dhe çdo qytetar të Bërvenicës.

Por, kur vjen puna te beteja konkrete, qytetari shpesh sheh një garë që ngjan më shumë me një kampanjë për ta larë një groshë me ujë, sesa me një përpjekje serioze për të fituar komunën.

Sikur të dyja palët po e luajnë ndeshjen, por asnjëra nuk dëshiron të dalë përgjegjëse për rezultatin. Sikur po bëjnë fushatë jo vetëm për votat, por edhe për alibinë e ditës pas zgjedhjeve.

Nëse fiton VMRO-DPMNE-ja, secila palë do ta ketë gati versionin e vet. VLEN-i mund të thotë se BDI-ja nuk arriti ta mobilizojë elektoratin. BDI-ja mund të përgjigjet se VLEN-i, si pjesë e pushtetit, ia hapi rrugën Mickoskit. Dhe kështu, në vend të një përgjegjësie politike, qytetarët do të marrin një ping-pong akuzash.

Njëra do të thotë se tjetra e shiti lojën; tjetra do të betohet se nuk e preku topin. Ndërkohë, Mickoski mund të dalë nga fusha me kupën në dorë!

Mickoski nuk ka nevojë t’i mundë të gjithë, nëse shqiptarët merren me njëri-tjetrin

Politika nuk është matematikë e thjeshtë, por as nuk është magji. Në një komunë me shumicë shqiptare, fitorja nuk garantohet vetëm nga përkatësia etnike e shumicës, sikurse humbja nuk mund t’i faturohet automatikisht një partie të vetme. Vendimtare janë kandidati, pjesëmarrja, organizimi, ndarja e votave dhe marrëveshjet politike.

Megjithatë, një gjë është e qartë: kur partitë shqiptare e shndërrojnë njëra-tjetrën në armikun kryesor, kandidati i palës tjetër nuk ka nevojë të bëjë mrekulli. I mjafton të organizojë elektoratin e vet dhe të presë që kundërshtarët t’ia copëtojnë votën njëri-tjetrit.

Mickoski mund të mos e ketë në xhep fitoren e 18 tetorit, por fjalimi i tij në Millenë tregon se ai dëshiron ta paraqesë atë si të pashmangshme. Dhe sa më shumë që VLEN-i e BDI-ja merren me llogaritë e tyre partiake, aq më shumë i krijojnë hapësirë këtij pretendimi.

Pyetja për VLEN-in është e drejtpërdrejtë: nëse jeni aq të fuqishëm sa pretendoni, pse nuk e shndërroni Bërvenicën në një provë të forcës suaj politike?

Pyetja për BDI-në është po aq e rëndë: nëse vërtet jeni opozita që pretendoni të jeni, ku është beteja juaj reale përballë një kryeministri që po vjen në oborrin tuaj politik dhe po shpall fitore?

Nuk mjafton të dalësh në fotografi, të mbash një fjalim dhe pastaj të presësh rezultatin për të gjetur fajtorin. Opozita matet me aftësinë për të sfiduar pushtetin, ndërsa partneri qeverisës matet me aftësinë për të mbrojtur interesin politik të elektoratit që e ka votuar.

Pas 18 tetorit nuk do të mjaftojë larja e duarve

Bërvenica nuk është vetëm një garë për një kryetar komune. Ajo është një test për seriozitetin e partive shqiptare dhe për mënyrën se si ato e kuptojnë përgjegjësinë politike.

Nëse VMRO-DPMNE-ja fiton, kjo nuk do të dëshmojë vetvetiu se të gjithë shqiptarët e kanë mbështetur, as se njëra parti shqiptare e ka tradhtuar tjetrën. Për këtë duhen parë rezultatet, shpërndarja e votave dhe sjellja konkrete e partive gjatë fushatës. Por, nëse humbja vjen pas një gare të dobët, pa mobilizim bindës dhe me më shumë energji për sulme ndaj njëri-tjetrit sesa ndaj kundërshtarit, atëherë askush nuk do të mund të fshihet pas justifikimeve.

Prandaj, Mickoski mund të flasë për bashkim dhe fitore. Është e drejta e tij si lider partiak. Por, partitë shqiptare duhet t’u përgjigjen qytetarëve se çfarë po bëjnë realisht për të fituar, çfarë po mbrojnë dhe për çfarë do të mbajnë përgjegjësi.

Sepse qytetarët e Bërvenicës nuk kanë nevojë për një spektakël ku të gjithë bëjnë sikur luftojnë, ndërsa pas zgjedhjeve të gjithë dalin viktima të njëri-tjetrit.

Më 18 tetor, kutia e votimit do ta japë rezultatin. Më pas do të shihet kush luftoi për Bërvenicën, kush luftoi për partinë e vet dhe kush, me apo pa dashje, ia lehtësoi rrugën kundërshtarit.

Dhe nëse pas humbjes fillon kori i zakonshëm: “Ne nuk e shitëm lojën, e shitën ata!”, atëherë publiku ka të drejtë të pyesë: nëse askush nuk e shiti, si u bë që dikush tjetër e bleu fitoren politike?

Bërvenica është vetëm 15 kilometra nga Tetova. Por, nëse partitë shqiptare vazhdojnë të maten me njëra-tjetrën, distanca politike mes tyre dhe qytetarëve mund të bëhet shumë më e madhe se 15 kilometra...www.telegrami.mk

=====================================================

Mesut Shabani