www.telegrami.mk
1)“Provimi i jurisprudencës mund të zhvillohet në shqip”
Mickoski dhe provimi i jurisprudencës: Nga “ligji është i qartë” te “duhet ta ndryshojmë ligjin”
Më 8 shkurt 2026, kryeministri Hristijan Mickoski u foli studentëve shqiptarë të jurisprudencës me një fjali që dukej aq e thjeshtë sa nuk kërkonte as jurist, as komision, as grup pune:
“Ligji për gjuhët është i qartë. Nëse dikush kërkon ta japë provimin në gjuhën shqipe, duhet t’i lejohet.”
Pra, sipas kryeministrit, çështja ishte e qartë. Ligji ishte aty. E drejta ishte aty. Mjaftonte vetëm që institucioni ta zbatonte.
Por politika, sidomos politika maqedonase, ka një talent të veçantë: ta bëjë të paqartë atë që dje ishte e qartë.
Vetëm dy ditë më vonë, më 10 shkurt, kryeministri na dha versionin e dytë juridik: provimi në shqip nuk mund të zhvillohet sipas ligjit ekzistues dhe nevojiten ndryshime ligjore.
Këtu lind pyetja që studentët e jurisprudencës mund ta vendosin si pyetje provimi:
Cili nga dy Mickoskit ka të drejtë juridikisht – ai i 8 shkurtit apo ai i 10 shkurtit?
Nëse kishte të drejtë Mickoski i 8 shkurtit, atëherë pse studentët duhej të prisnin ndryshime ligjore?
Nëse kishte të drejtë Mickoski i 10 shkurtit, atëherë çfarë ishte aq “e qartë” më 8 shkurt?
Dhe këtu historia bëhet edhe më interesante.
Më 13 mars, kryeministri solli një tjetër argument: lex generalis dhe lex specialis. Ligji për gjuhët është ligj i përgjithshëm, ndërsa ligji për provimin e jurisprudencës është ligj special.
Pra, studentët shqiptarë në ndërkohë nuk kanë më vetëm një provim për të dhënë.
Kanë edhe një provim të avancuar në teorinë e ndryshimit të qëndrimeve të kryeministrit.
Një ditë: “Duhet t’ju lejohet.”
Të nesërmen: “Nuk lejohet pa ndryshuar ligjin.”
Më pas: “Ka problem me ligjin special.”
Dhe pastaj: “Do të gjejmë zgjidhje.”
Studentët ndoshta kanë kërkuar vetëm të japin provimin e jurisprudencës në shqip.
Qeveria u dha një provim tjetër: të presin se cili interpretim juridik i kryeministrit do të dalë në afatin e ardhshëm.
Dhe kjo është ironia më e madhe: një shtet që pretendon se funksionon mbi sundimin e ligjit nuk mund ta trajtojë një të drejtë gjuhësore si një premtim elektoral që interpretohet ndryshe nga java në javë.
Sepse ligji ose është i qartë, ose nuk është.
Nëse është i qartë – zbatohet.
Nëse nuk është i qartë – sqarohet juridikisht.
Por nëse është i qartë të hënën, i paqartë të mërkurën dhe kërkon ndryshim ligjor të premten, atëherë problemi nuk është më te studentët.
Problemi është te ligjërimi juridik i qeverisë.
Studentët kërkuan të japin provimin.
Në fund, duket se provimin e jurisprudencës po e jep vetë Qeveria.
Dhe deri tani, nota mbetet: “Në rishqyrtim”.
=================================================================
2) Shkolla e mesme e policisë, Mickoski thotë se paralelja në shqip varet nga kushtet
Mickoski, versioni i ri: “Qeveria e tha të vetën, pyeteni MPB-në”
Duket se Kryeministri Hristijan Mickoski ka zbuluar një formulë të re qeverisëse:
Kur duhet të premtohet – flet kryeministri.
Kur duhet të zbatohet – pyeteni ministrinë.
Sot, më 4 shtator 2026, Mickoski u pyet për deklaratën e tij se në Shkollën e Mesme të Policisë “7 Maji” këtë vit do të ekzistojë mundësia që mësimi të zhvillohet edhe në gjuhën shqipe, nëse plotësohen kushtet e nevojshme.
Dhe përgjigjja ishte elegante, por shumë familjare:
“Ne si Qeveri e kemi dhënë përgjigjen tonë. Për më tej, duhet pyetur MPB-ja.”
Pra, qeveria e ka dhënë përgjigjen, por nuk e dimë ende nëse përgjigjja do të zbatohet.
Kjo të kujton menjëherë historinë e provimit të jurisprudencës.
Edhe atje Mickoski kishte deklaruar se Ligji për gjuhët është i qartë dhe se nëse dikush dëshiron ta japë provimin në shqip, duhet t’i lejohet.
Pastaj filluan interpretimet, ligjet speciale, ndryshimet ligjore dhe sqarimet juridike.
Tani kemi një episod të ri.
Kryeministri thotë: mësimi në shqip në Shkollën e Policisë është i mundur.
Por kur pyetet se çfarë po ndodh konkretisht:
“Pyeteni MPB-në.”
Kjo është një mënyrë interesante për të qeverisur.
Kryeministri bëhet autor i premtimit, ndërsa ministri bëhet administrator i përgjegjësisë.
Dhe qytetari mbetet në mes, duke pyetur:
Nëse Qeveria e ka dhënë përgjigjen, kush e ka dhënë pyetjen?
Sepse në një shtet funksional nuk mjafton që kryeministri të thotë se “ka mundësi”.
Duhet të dihet:
- kush e zbaton;
- kur fillon zbatimi;
- cilat janë kushtet;
- sa nxënës shqiptarë do të mund të mësojnë në shqip;
- a janë përgatitur programet dhe tekstet;
- a ka kuadër mësimor;
- dhe mbi të gjitha, a është vendimi real apo vetëm deklaratë politike.
Sidomos kur bëhet fjalë për një institucion shtetëror si Shkolla e Mesme e Policisë.
Sepse shqiptarët tashmë e kanë parë këtë film.
Fillimisht vjen deklarata.
Pastaj vjen sqarimi.
Pastaj vjen ministria.
Pastaj vjen ligji.
Pastaj vjen komisioni.
Pastaj vjen “duhet të plotësohen kushtet”.
Dhe në fund… vjen shtyrja.
Ndërkohë, kryeministri mund të thotë:
“Ne e kemi dhënë përgjigjen.”
Po, zoti kryeministër.
Por qytetarët nuk kërkojnë vetëm përgjigje.
Kërkojnë zbatim.
Sepse edhe një premtim në shqip mund të tingëllojë shumë bukur.
Por nëse në fund duhet të shkosh te MPB-ja për të kuptuar nëse ai premtim vlen apo jo, atëherë pyetja nuk është më:
“A do të ketë mësim në shqip?”
Pyetja është:
“Kush e drejton Qeverinë – Kryeministri apo MPB-ja?”
Dhe kjo po bëhet një seri interesante:
Jurisprudenca – “pyeteni ligjin”.
Policia – “pyeteni MPB-në”.
Vetëm shqiptarët vazhdojnë të jenë ata që duhet të presin përgjigjen.
www.telegrami.mk
=====================================================
Mesut Shabani
