www.telegrami.mk
Vizitat e kryeministrit Hristijan Mickoski në Viennë dhe më herët në SHBA nuk ishin thjesht udhëtime diplomatike – ato ishin pasqyrë e një qasjeje të njëanshme në përfaqësimin shtetëror.Pra atje duhej të ishte zv/kryeministri i parë Bekim Sali në hierarki politike të Vlen i pari.jo ministri Hoxha.me kot e kot ministri….ai është ministër resori …pra përfaqsues politik nuk pati që ti përfaqsoj shqiptarët
Në të dy rastet, mungesa e përfaqësuesve politik shqiptarë nga partneri qeverisës VLEN më i pari nuk mund të shihet si rastësi, por si një sinjal i qartë për mënyrën se si konceptohet shteti: jo si i përbashkët, por si pronë e një shumice.
Në një kohë kur vendi përballet me sfida serioze në rrugën drejt BASHKIMIT EUROPIAN, përjashtimi i një pjese të rëndësishme të spektrit politik dhe etnik nga skena ndërkombëtare dëmton drejtpërdrejt kredibilitetin e brendshëm dhe të jashtëm. Diplomacia nuk është vetëm komunikim me të huajt, por edhe reflektim i unitetit të brendshëm – dhe ky unitet këtu mungon.
Paralelisht, ndërsa kryeministri flet për “bilateralizim” të procesit integrues dhe kërkon garanci për identitetin maqedonas, lind pyetja thelbësore: si mund të kërkosh garanci për identitet në arenën ndërkombëtare, kur brenda vendit nuk garanton përfaqësim të barabartë për të gjithë qytetarët? Kjo kontradiktë e bën retorikën jo vetëm të dobët, por edhe të pabesueshme.
Ndërkohë, heshtja ose përpjekjet për defokusim nga ana e VLEN-it, përmes brifingjeve të kontrolluara, më shumë ngjajnë me menaxhim të perceptimit sesa me mbrojtje të dinjitetit politik. Në vend që të kërkohet llogari për përjashtimin, zgjidhet rruga e zbutjes së reagimit publik.PËSHTY NALT TË BIE NË KOKË,PËSHTY POSHTË I BËN PIS KËPUCËT TUA .O TEMPORA O MORES
Në fund, problemi nuk është vetëm te një udhëtim apo një delegacion. Problemi është modeli: një qeverisje që flet për Evropë, por vepron me logjikë përjashtuese; që kërkon garanci nga jashtë, por nuk ofron barazi brenda. Dhe pikërisht kjo e bën rrugën drejt Evropës më të gjatë se kurrë…“Kur përjashtimi shitet si strategji dhe heshtja si mençuri politike – s’mbetet gjë tjetër veçse të themi: O tempora, o mores!”Shprehja “O tempora, o mores!” vjen nga Marcus Tullius Cicero dhe do të thotë:
“O kohë, o zakone!” – një thirrje zhgënjimi dhe indinjate për rënien e moralit dhe standardeve në shoqëri.
Ai e përdori këtë frazë në fjalimet kundër Lucius Sergius Catilina për të denoncuar korrupsionin dhe degjenerimin politik në Ancient Rome.
Në kontekstin e analizës sime , kjo shprehje bie shumë fortë
është një mënyrë elegante, por therëse, për të thënë se koha dhe politika kanë rrëshqitur në standarde të ulëta, ku përfaqësimi, barazia dhe serioziteti shpesh zëvendësohen nga kalkulimet e ngushta dhe fasada…VLEN KOHA PI SHPIE …MBYLLENI DUQANIN…SE VONË ËSHTË
www.telegrami.mk
====================================================
MESUT SHABANI TETOVË
