www.telegrami.mk
Studentët shqiptarë nga RMV nuk kanë më çka i shkojnë në konak Jeton Shasivarit për Ligjin e jurispodencës në gjuhën shqipe ,me shkuarjen e dytë dalin karrieristë ,të manipuluar,dhe për foto sesion vetanak…PIKË…U SOS…VENI-VIDI…JO VICI (VICI-për Shasivarin+Mickoskin)
Nuk u pa në fotosesion të tavolinës as Dekani i Fakultetit Juridik nga Shtuli,fakulteti amë i Shasivarit..Profesori i nderuar dekani e di se dekanët nuk janë krijues të politikave shtetërore juridike .Vetëm Jeton Shasivari sheh pikën e karierës së vet…hiç më shumë vazhdon politikën e Filkovit sa i përket Mos gjetjeve ligjore për studentët shqiptarë …MICKOSKI U DHA MISSION SHASIVARIT DHE FILLKOVIT …
youtube.com/watch?v=yvVLkuSV5mA&source_ve_path=MjM4NTE&embeds_referring_euri=https%3A%2F%2Falmakos.com%2F
Nëse pushteti e përdor takimin për të dëshmuar se i dëgjoi studentët, ndërsa kërkesa e tyre thelbësore mbetet e parealizuar, atëherë duhet të shqyrtojmë nëse dialogu prodhoi zgjidhje apo vetëm një imazh të dialogut.
Dallimi mes simbolikës dhe provës është thelbësor në një kritikë konstruktive, sidomos kur bëhet fjalë për pushtetin, studentët dhe të drejtat gjuhësore.
1. Simbolika: çfarë mund të komunikojë një veprim?
Simbolika është kuptimi që mund t’i japim një veprimi, një fotografie ose mënyrës se si organizohet një takim.
Në rastin konkret, fakti që studentët shqiptarë u ulën fizikisht në fund të tavolinës mund të krijojë përshtypjen se ata kishin një rol dytësor në raport me përfaqësuesit e pushtetit.
Kjo mund të ngrejë pyetje për:
- barazinë e palëve në dialog;
- respektin institucional ndaj studentëve;
- kontrastin mes imazhit të dialogut dhe rezultateve konkrete të tij.
Por simbolika nuk e provon vetvetiu qëllimin. Nuk mund të përfundojmë vetëm nga vendet ku u ulën studentët se dikush kishte planifikuar t’i poshtëronte, t’i manipulonte ose t’i përdorte politikisht.
2. Prova: çfarë mund të vërtetohet?
Prova është një fakt, dokument, deklaratë ose dëshmi konkrete që mbështet një pretendim të caktuar.
Për të argumentuar se studentët u instrumentalizuan politikisht, do të duheshin të dhëna të tjera, për shembull:
- Fotografi ose video e plotë e takimit, për të dokumentuar vendosjen e pjesëmarrësve dhe mënyrën e zhvillimit të tij.
- Deklaratat para dhe pas takimit, për të krahasuar qëndrimet e pushtetit me rezultatin e diskutimit.
- Procesverbali ose propozimi zyrtar, nëse ekziston, për të kuptuar çfarë u diskutua dhe çfarë u ofrua.
- Dëshmitë e studentëve pjesëmarrës, për të sqaruar nëse patën mundësi të barabartë të paraqisnin dhe mbronin kërkesat e tyre.
Edhe nëse vërtetohet se studentët u ulën në fund të tavolinës, kjo provon vendosjen fizike, jo domosdoshmërisht qëllimin politik pas saj.
3. Si ta formulosh kritikën pa kaluar nga dyshimi te akuza?
| Pretendimi | Çfarë përfaqëson? |
|---|---|
| Studentët u ulën fizikisht në fund të tavolinës. | Fakt i verifikueshëm, nëse dokumentohet. |
| Kjo vendosje krijon përshtypjen e një roli dytësor. | Interpretim simbolik. |
| Pushteti dëshironte t’i paraqiste studentët si palë të parëndësishme. | Pretendim për qëllimin, që kërkon prova të tjera. |
| Pushteti i përdori studentët për të legjitimuar një zgjidhje të pjesshme. | Hipotezë për instrumentalizim politik, që duhet vlerësuar në dritën e deklaratave dhe rezultateve konkrete. |
4. Përfundimi kritik
Argumenti më i fortë nuk është të thuash se fotografia e provon manipulimin. Është të tregosh se simbolika e takimit, qëndrimi paraprak i pushtetit dhe rezultati konkret duhet të shqyrtohen së bashku.
Mund të shprehet kështu:
Fakti që studentët u ulën fizikisht në fund të tavolinës nuk provon se pushteti kishte për qëllim t’i nënvlerësonte. Por as nuk është e nevojshme të provojmë një qëllim të tillë për të ngritur pyetje legjitime mbi barazinë dhe seriozitetin e dialogut. Vendosja fizike është simbolikë; qëndrimet e dokumentuara dhe rezultatet e takimit janë fakte që mund të analizohen. Nëse pushteti e përdor takimin për të dëshmuar se i dëgjoi studentët, ndërsa kërkesa e tyre thelbësore mbetet e parealizuar, atëherë duhet të shqyrtojmë nëse dialogu prodhoi zgjidhje apo vetëm një imazh të dialogut.
Parimi kryesor: kritika bëhet më bindëse kur e emërton simbolikën si simbolikë, provën si provë dhe dyshimin si dyshim. Kështu, nuk e dobëson argumentin me akuza të pambështetura, por e detyron pushtetin të përgjigjet për atë që mund të verifikohet.
A DUHEJ TË SHKONIN STUDENTËT NË TAKIM ME MINISTRIN, KUR QËNDRIMI I PUSHTETIT DIHEJ PARAPRAKISHT?
Studentët shqiptarë kishin një kërkesë të qartë: provimin e jurisprudencës në gjuhën shqipe, jo vetëm pjesërisht, por tërësisht, edhe në pjesën praktike e me gojë.
Prandaj, pas muajsh protestash dhe deklaratash politike, lind një pyetje e arsyeshme: a duhej që studentët të shkonin në takimin me ministrin e Drejtësisë, Jeton Shasivari, kur paraprakisht dihej se kryeministri Hristijan Mickoski këmbëngulte që pjesa me gojë e provimit të zhvillohej në gjuhën maqedonase?
Natyrisht, dialogu institucional nuk duhet refuzuar. Por dialogu nuk duhet të shndërrohet në një skenë ku pushteti paraqitet si demokratik vetëm sepse i ka ftuar studentët në takim, ndërsa kërkesa thelbësore e tyre mbetet e parealizuar.
Sipas raportimeve para takimit të 19 tetorit, studentët kishin deklaruar se nuk pranonin zgjidhje tjetër përveç asaj që, sipas tyre, buron nga Ligji për Përdorimin e Gjuhëve. Ndërkohë, vetë Ministria e kishte cilësuar takimin si informativ dhe kishte paralajmëruar prezantimin e zgjidhjes së propozuar. Kjo mospërputhje mes pritshmërive të palëve duhej të ishte sinjal për kujdes.
A ekziston mundësia që studentët të jenë përdorur politikisht?
Kjo është një pyetje legjitime, por jo një përfundim i provuar. Duhet të shohim çfarë ndodhi realisht në takim, çfarë u propozua, çfarë kundërshtuan studentët dhe nëse pati ndonjë zotim konkret për zgjidhjen e plotë të çështjes.
Megjithatë, rreziku politik është i qartë: pushteti mund të thotë se i dëgjoi studentët, se zhvilloi dialog dhe se ofroi zgjidhje, ndërsa më pas ta paraqesë rezultatin e pjesshëm si kompromis të arritur përmes konsultimeve. Nëse ndodh kështu, prania e studentëve mund të përdoret për të krijuar përshtypjen e një procesi gjithëpërfshirës, pa u përmbushur kërkesa e tyre themelore.
Dhe këtu qëndron dilema: a mjafton që pushteti të të dëgjojë, nëse nuk është i gatshëm ta shqyrtojë seriozisht atë që kërkon?
Studentët nuk duhet të fajësohen pse zgjodhën dialogun. Ata kanë përgjegjësi para së gjithash ndaj së ardhmes së tyre profesionale. Por përfaqësuesit studentorë duhet të jenë të kujdesshëm që takimet institucionale të mos interpretohen si pranim i një zgjidhjeje që nuk e kanë kërkuar.
Në fund, asnjë fotografi nga takimi, asnjë deklaratë për dialog dhe asnjë premtim politik nuk mund të zëvendësojë një zgjidhje të qartë, të ligjshme dhe të zbatueshme.
Studentët nuk kanë nevojë vetëm të dëgjohen. Ata kanë nevojë që kërkesa e tyre të trajtohet me argumente juridike dhe të marrë një përgjigje konkrete.
Nëse pushteti e konsideron të pamundur provimin e plotë në shqip, le ta arsyetojë këtë me dispozita konkrete ligjore. Nëse e konsideron të mundur vetëm pjesërisht, le të shpjegojë bazën juridike të këtij dallimi. Ndërsa nëse ekziston mundësia e zgjidhjes së plotë, atëherë duhet të shpjegojë pse nuk po e realizon.
Sepse në një shtet që pretendon se respekton barazinë, dialogu nuk duhet të jetë mënyrë për ta menaxhuar pakënaqësinë, por rrugë për ta zgjidhur problemin.
Studentët duhet të dalin nga ky proces me një përgjigje konkrete, jo vetëm me përshtypjen se janë dëgjuar. Dhe pushteti duhet të dëshmojë me veprime, jo vetëm me takime, se e respekton kërkesën e tyre….vazhdimi 2 pjesa 1 nga 4 pjesët e vazhdimit 2
www.telegrami.mk
