Politika shqiptare në Maqedoninë e Veriut përballet me një sfidë që shkon përtej rivalitetit ndërmjet partive: a mund të ndërtohet një vizion i përbashkët për çështjet strategjike, pavarësisht dallimeve politike?
Konsolidimi i strukturave partiake mund të përbëjë një hap të rëndësishëm drejt organizimit më të qëndrueshëm politik. Megjithatë, bashkimi organizativ nuk nënkupton automatikisht krijimin e një konsensusi më të gjerë me pjesën tjetër të spektrit politik shqiptar. Një subjekt politik mund të forcojë strukturat e veta, por uniteti strategjik dëshmohet përmes objektivave të përbashkëta, bashkëpunimit dhe rezultateve konkrete.
Rivaliteti ndërmjet VLEN-it, BDI-së dhe subjekteve të tjera shqiptare është pjesë e konkurrencës demokratike. Problemi nuk qëndron te ekzistenca e dallimeve politike, por te rreziku që përplasjet partiake të pengojnë trajtimin e çështjeve me rëndësi për qytetarët. Konkurrenca demokratike është e domosdoshme, por ajo duhet të shoqërohet me përgjegjësi institucionale dhe me gatishmëri për bashkëpunim kur bëhet fjalë për interesin publik.
Në këtë kontekst, shtrohet nevoja për një minimum strategjik ndërpartiak: një grup objektivash themelore për të cilat partitë mund të bashkëpunojnë, edhe kur qëndrojnë në pozita të kundërta politike. Ky minimum mund të përfshijë zbatimin e Marrëveshjes së Ohrit, respektimin e të drejtave gjuhësore, përfaqësimin e drejtë dhe adekuat institucional, luftën kundër korrupsionit dhe avancimin e integrimit evropian.
Një bashkëpunim i tillë nuk kërkon që partitë të heqin dorë nga identiteti apo programet e tyre. Përkundrazi, kërkon përcaktimin e objektivave të qarta, marrjen e përgjegjësive konkrete dhe vlerësimin publik të rezultateve. Partitë mund të mbeten kundërshtare në zgjedhje dhe të kenë dallime të thella programore, por kjo nuk duhet t’i pengojë të bashkëpunojnë për çështje që ndikojnë drejtpërdrejt në funksionimin e institucioneve dhe në të ardhmen e qytetarëve.
Integrimi evropian, mbrojtja e të drejtave gjuhësore, përfaqësimi institucional dhe lufta kundër korrupsionit nuk duhet të trajtohen vetëm si tema të debatit politik. Ato kërkojnë angazhim të vazhdueshëm, politika të zbatueshme dhe mekanizma përmes të cilëve qytetarët mund të vlerësojnë rezultatet.
Prandaj, sfida e politikës shqiptare nuk është vetëm forcimi i strukturave partiake, por edhe ndërtimi i një kulture bashkëpunimi për çështjet që përcaktojnë të ardhmen e qytetarëve. Një qasje e tillë kërkon më pak përqendrim te rivaliteti afatshkurtër dhe më shumë vëmendje te politikat publike, funksionimi i institucioneve dhe rezultatet e matshme.
Në fund, qytetarët kanë të drejtë të kërkojnë që deklaratat për mbrojtjen e interesave të tyre të shoqërohen me përgjegjësi dhe rezultate konkrete. Besimi publik nuk ndërtohet vetëm përmes premtimeve, por edhe përmes vendimeve të arsyetuara, transparencës dhe vazhdimësisë institucionale.
Sepse uniteti politik nuk matet me fotografinë e përbashkët të liderëve, por me rezultatet që mbeten edhe pasi përfundon një mandat qeverisës
