www.telegrami.mk
Studentët nuk kanë nevojë për “dialog” për t’u bindur për një të drejtë që buron nga Kushtetuta dhe ligji; ministri duhet të tregojë dispozitën konkrete që e kufizon atë të drejtë. Kjo e bën kritikën shumë më të fortë se një sulm personal.
Ministri i Drejtësisë, Jeton Shasivari, duket se ka zgjedhur një rrugë shumë më të lehtë: të thërrasë studentët në tryeza dialogu, në vend që t’u japë përgjigje të qarta juridike.
Por studentët nuk po kërkojnë të binden. Ata po kërkojnë zbatimin e Kushtetutës dhe ligjit.
Dhe këtë po e thonë qartë të dy strukturat studentore shqiptare. Besjan Rexhepi, nga Parlamenti Studentor i UEJL-së, e ka bërë të qartë se qëndrimi i studentëve është formuar dhe nuk bazohet në opinione politike, por në Kushtetutë dhe legjislacion. Ndërsa Besar Sejdi, nga Universiteti “Nënë Tereza”, kërkon diçka edhe më konkrete: “Na bindni me ligj. Na tregoni nenin që e ndalon.”
Këtu qëndron problemi i ministrit.
Sepse kur dy unionet studentore kërkojnë të njëjtën gjë, ndërsa ministria përgjigjet me një zgjidhje të pjesshme – teori në shqip, praktikë në maqedonisht – pyetja nuk është më se “çfarë do të bisedojmë në tryezë?”.
Pyetja është:
Ku e thotë ligji se një pjesë e provimit mund të zhvillohet në shqip, ndërsa pjesa tjetër duhet patjetër në maqedonisht?
Nëse ministria e ka këtë bazë ligjore, le ta nxjerrë para studentëve. Nëse nuk e ka, atëherë tryeza nuk duhet të shërbejë si skenë për ta shitur një kufizim si “avancim”.
Sepse ekziston një rrezik tjetër: dialogu të shndërrohet në instrument politik.
Një ministër që nuk arrin ta fitojë debatin me argument juridik mund të tentojë ta fitojë me menaxhim politik të problemit: të thërrasë studentët veç e veç, të krijojë përshtypjen se ka dallime mes tyre, të paraqesë njërin si “konstruktiv” dhe tjetrin si “radikal”, pastaj të ndërtojë një zgjidhje sipas parimit të vjetër: përçaj e sundo.
Kjo nuk është zgjidhje juridike. Është teknikë politike.
Dhe pikërisht këtu Shasivari duhet të jetë shumë i kujdesshëm.
Nëse dy unionet studentore shqiptare po artikulojnë të njëjtën kërkesë – provimi i jurisprudencës në gjuhën shqipe, si në pjesën teorike ashtu edhe në atë praktike – atëherë ministri nuk duhet të përpiqet t’i ndajë nëpërmjet tryezave, interpretimeve apo formulimeve politike.
Ai duhet të bëjë diçka shumë më të thjeshtë:
Të hapë Kushtetutën. Të hapë ligjin. Të tregojë nenin.
Nëse ligji e lejon, zbatojeni.
Nëse ligji e ndalon, tregojeni dispozitën.
Nëse ligji është i paqartë, propozojeni ndryshimin e tij.
Por mos e ktheni një të drejtë të pretenduar ligjore në një “dhuratë” të ministrit.
Sepse të drejtat kushtetuese nuk varen nga disponimi i ministrit, nga një tryezë dialogu apo nga sa bindshëm di të prezantohet një ministër para studentëve.
Dhe këtu lind edhe një pyetje më e madhe për Jeton Shasivarin:
Nëse nuk ka kapacitetin politik e juridik për ta përballuar këtë çështje përballë VMRO-DPMNE-së, a po tenton ta kompensojë këtë mungesë duke e zhvendosur betejën te vetë studentët shqiptarë?
Sepse është shumë më e lehtë të përçash palën që kërkon të drejtën, sesa të përballesh me pushtetin që duhet ta zbatojë atë.
Studentët nuk kanë nevojë për një ministër që u thotë: “Ejani të bisedojmë.”
Ata kanë nevojë për një ministër që u thotë:
“Ja Kushtetuta. Ja ligji. Ja interpretimi juridik. Ja zgjidhja.”
Përndryshe, “dialogu” rrezikon të bëhet vetëm një perde pas së cilës fshihet mungesa e përgjigjes.
Dhe nëse qëllimi është që studentët të ndahen mes vete, atëherë kjo nuk është më politikë e drejtësisë.
Është thjesht “përçaj e sundo”, me kostum juridik...www.telegrami.mk
Mesut Shabani
