www.telegrami.mk
analizë
Është fakt që për vite me radhë Ministria e Drejtësisë është drejtuar nga figura shqiptare si Blerim Bexheti, Adnan Jashari, Valdet Xhaferi, Bilent Sali dhe Krenar Lloga. Po ashtu, Talat Xhaferi ka pasur rol kyç institucional në periudha të caktuara. Këto janë të dhëna që e mbështesin argumentin se ka pasur mundësi reale për ndryshim.
Por këtu ka dy çështje që duhen ndarë:
1. A është përgjegjësia vetëm e një partie (BDI)?
Jo plotësisht. Edhe pse Bashkimi Demokratik për Integrim ka qenë pjesë e qeverive për një kohë të gjatë, ligjet në Maqedoninë e Veriut kalojnë me kompromis koalicioni. Kjo do të thotë se përgjegjësia shpesh është e ndarë, jo vetëm etnike apo partiake.
2. A është legjitime kritika ndaj tyre?
Po, dhe mjaft e fortë. Nëse një çështje si provimi i jurisprudencës në gjuhën shqipe ka mbetur e pazgjidhur për vite, atëherë është e arsyeshme të kërkohet llogari nga ata që kanë pasur pushtet. Këtu argumenti yt që “mungoi vullneti” është politikisht i fortë – por duhet mbështetur me fakte konkrete (ligje, vendime, tentativa të dështuara).
Sa i përket VLEN-it:
Nëse VLEN sot e përdor këtë si akuzë, atëherë pyetja që ngre ti është e drejtë: çfarë kanë bërë ata vetë në kohën që kanë ndikim apo pushtet? Kritika nuk ka vlerë nëse nuk shoqërohet me zgjidhje konkrete.
Narrativa që “BDI ka mashtruar gjithmonë” është politikisht e fortë, por e thjeshton një realitet më kompleks. Megjithatë, dështimi për të siguruar të drejtën për provim në shqip mbetet një njollë serioze për të gjithë aktorët që kanë qenë në pushtet – pa përjashtim.
Edhe pse për 5 vite me radhë, Ministria e Drejtësisë u drejtua nga shqiptarë – nga Blerim Bexheti te Krenar Lloga. Pesë ministra. Pesë mandate. Pesë mundësi për ta zgjidhur një padrejtësi të qartë: të drejtën e studentëve shqiptarë për ta dhënë provimin e jurisprudencës në gjuhën shqipe.
Dhe prapë – asgjë.
Dokumenti i nënshkruar nga Talat Xhaferi tregon se kjo nuk ishte vetëm neglizhencë, por vendim i vetëdijshëm institucional. Edhe më rëndë, ligji kaloi me “Badenter”, pra edhe me votat e përfaqësuesve shqiptarë.
Kjo nuk është më çështje propagande. Kjo është përgjegjësi konkrete.
Sot, Bashkimi Demokratik për Integrim përpiqet të paraqitet si mbrojtëse e të drejtave shqiptare, ndërsa në praktikë ka dështuar t’i garantojë ato edhe kur ka pasur pushtet të plotë për ta bërë.
Por edhe ata që sot akuzojnë – si VLEN – nuk mund të mbeten vetëm te fjalët. Sepse kritika ka peshë vetëm kur shoqërohet me veprim.
Në fund, problemi nuk është kush flet më fort për shqiptarët, por kush bën diçka konkrete për ta. Dhe deri më sot, në këtë çështje, bilanci është i varfër për të gjithë.
Pesë ministra shqiptarë në krye të Drejtësisë. Nga Blerim Bexheti te Krenar Lloga.
Pesë mandate. Pesë mundësi.
Rezultati? Zero.
Studentët shqiptarë ende nuk mund ta japin provimin e jurisprudencës në gjuhën shqipe.
Dokumenti i firmosur nga Talat Xhaferi e vulos qartë: kjo nuk ishte harresë, por vendim. Dhe u votua me “Badenter” – pra edhe me votat shqiptare.
Këtu bie maska.
Bashkimi Demokratik për Integrim për vite ka bërë patriotin në publik, ndërsa në institucione ka heshtur – ose ka votuar kundër interesit të vet.
Sot, VLEN ka të drejtë kur kritikon. Por një pyetje mbetet: a do bëjë diçka ndryshe, apo vetëm do e përdorë këtë temë për politikë?
Sepse shqiptarët nuk kanë më nevojë për fjalë.
Kanë nevojë për vendime….www.telegrami.mk
