www.telegrami.mk
lajmi interaktiv
vëzhgim gazetaresk
Kërkesa e Kryeministrit Hristijan Mickoski për hapjen e të gjitha lëndëve të mbajtura në sirtarët e Prokurorisë është më se e justifikuar. Për vite me radhë, Prokuroria Publike ka funksionuar si mekanizëm shantazhi, duke mbajtur peng dosje ndaj firmave dhe personaliteteve të caktuara, jo për të bërë drejtësi, por për t’i përdorur sipas nevojës politike.
Mickoski kërkon fundin e kësaj praktike kriminale institucionale: çdo dokument i fshehur të dalë në dritë, çdo rast të hetohet. Aty ku nuk ka vepër penale, lëndët të mbyllen menjëherë; aty ku ka prova, rastet të formohen dhe të dorëzohen në gjykatë. Drejtësia nuk mund të vazhdojë të qëndrojë në sirtarë dhe të përdoret si mjet presioni.
“Nga kryeprokurori i ri pres të jetë mbrojtës i së drejtës dhe jo bashkëpunëtor i pazareve politike”, deklaroi Mickoski, duke e bërë të qartë se epoka e drejtësisë selektive duhet të marrë fund.
Drejtësia në sirtar është krim institucional
Deklarata e Kryeministrit Hristijan Mickoski për hapjen e të gjitha lëndëve të mbajtura në sirtarët e Prokurorisë nuk është presion politik, por kërkesë minimale për funksionimin e shtetit të së drejtës. Kur dosjet fshihen, nuk kemi drejtësi të vonuar, por drejtësi të manipuluar.
Për vite me radhë, Prokuroria Publike ka toleruar – ose ushqyer – një sistem ku rastet penale mbahen pezull për të shërbyer si mjet presioni ndaj firmave, biznesmenëve dhe figurave publike. Kjo nuk është pakujdesi institucionale, por abuzim i drejtpërdrejtë me pushtetin. Sirtari është bërë gjykatë, ndërsa prokurori – arbitër politik.
Kërkesa është e thjeshtë dhe e matshme: çdo lëndë të hapet. Aty ku nuk ka vepër penale dhe prova, rasti të mbyllet. Aty ku ka elemente penale, dosja të shkojë në gjykatë. Vendimin nuk duhet ta marrë as politika, as prokurori në errësirë, por gjykata në procedurë të hapur. Çdo gjë tjetër është farsë juridike.
Nëse kryeprokurori i ri vazhdon praktikën e fshehjes dhe selektivitetit, atëherë nuk kemi ndryshim, por riciklim të të njëjtit sistem të kalbur. Drejtësia selektive është po aq e rrezikshme sa mosndëshkimi – sepse krijon frikë, heshtje dhe nënshtrim.
Prandaj, thirrja e Mickoskit duhet lexuar si ultimatum institucional: ose drejtësia del nga sirtarët, ose shteti pranon zyrtarisht se ligji përdoret si mjet shantazhi. Mes këtyre dy opsioneve nuk ka zonë gri…www.telegrami.mk
============================================
Mesut Shabani
