Shteti pushtues kolonizator i Izraelit ka dekada që përpiqet të pushtojë jugun e Libanit, herë duke përdorur justifikime histrorike, e herë mbi arsye të sajuara sigurie.
Forcat pushtuese izraelite kanë tentuar dhe vazhdojnë të tentojnë të kalojnë me tanket dhe mjetet e tyre të blinduara përgjatë të njëjtave akse të ngushta, duke tentuat të ngjiten nëpër të njëjtat shpate, ku luftutëtarët e rezistencës së armatosur të Hezbollah kanë përgatitur në vazhdimësi, ashtu si edhe në luftërat e mëparshme, prita të vazhdueshme e sulme që sa vinë e sofistikohen si nga ana taktike, ashtu dhe operacionale e teknologjike.
Edhe sot ushtria pushtuese dhe genocidiale izraelite po tenton të hyjë sërish në të njëjtat fushë beteja, që nuk arriti asnjëherë t’i kontrollonte, as në 1978, as në 2000, as në 2006, as në 2024, e sërish edhe tashti në 2026.
Katër luftëra të mëparshme në të njëjtin e për të njëjtin territor, katër luftëra të humbura, e sërish asnjë mësim i nxjerrë nga to.
Dhe tashti, për herë të pestë, po përpiqet sërish, jo sepse e ka nevojë operacionale, por thjesht për të çuar në fund një doktrinë kolonialiste, e artikuluar për herë të parë në vitin 1919 nga sionisti Chaim Weizman (Kaim Ueizman), para kryeminstrit Britanik të kohës, David Lloyd George, se kufijtë e atdheut të ardhshëm sionist hebre duhet të shtrihen thellë në Liban, si nevojë strategjike e burimeve hidrike, ku lumi Litani duhet të ishte kufiri verior i këtij shteti kolonialist.
Dhe për këtë arsye, çdo pushtim i Libanit është paraqitur si jë operacion i kufizuar sigurie, dhe tashti sërish po i njëjti koncept është rishfaqur si një zonë e propozuar si “zonë tampon”.
Tashmë bëhet një muaj nga fillimi i agresionit izraelit në Liban, dhe luftimet vazhdojnë të intesifikohen dita ditës, duke krijuar një fushëbetejë komplekse.
Aktualisht, po zhvillhet një përballje asimetrike midis pushtuesve izraelitë, të cilët përfaqësojnë një forcë shtetërore me epërsi ajrore dhe teknologjike kundrejt një force që nuk është një aktor shtetëror dhe që vepron sipas logjikës së rezistencës guerrile, dhe jo sipas doktrinave tradicionale ushtarake.
Ndërkohë që, pushtuesit izraelitë e bazojnë suksesin e tyre vetëm mbi kontrollin territorial dhe vendosjen e linjave lineare të pozicionimit; Hezbollah nuk e mbështet fitoren e vet mbi kontrollin e territorit dhe vendosjen e linjave lineare të mbrojtjes.
Hezbollah i cili e ka bazuar strukturën e vet ushtarake mbi një fleksibilitet operacional, është duke përdorur metoda të luftës guerile me anë të pritave dhe sulmeve të përqëndruara, të shpejta e të shpeshta, duke goditur pikat e grumbullimit dhe përqëndrimit të pushtuesit, dhe duke e detyruar atë të tërhiqet nga ato territore, duke mos e lejuar që të stabilizojë linja lineare pozicionimi që do t’i jepnin mundësinë e kontrollit dhe posedimit të territorit.
Aktualisht forcat pushtuese Izraelite po mundohen që të përparojnë drejt 5 akseve të ndryshme, por të njëjtat si në 4 luftërat e para të lartpërmendura.
Edhe pse forcat izraelite kanë një muaj që po tentojnë një përparim të tilë, Hezbollah nëpërmjet rezistencës dhe teknikave të tija të luftimit dhe sulmit, duke e dobësuar vazhdimisht prezencën ushtarake izraelite, i ka imponuar pushtuesve izraelit nguljen në pozicionet e tyre të vijës së parë, që janë vetëm fshatrat kufitare ku është edhe vija e drejtpërdrejtë e kontaktik.
Ka shpesh raste ku Hezbollah u lejon forcave pushtuese izraelite një përparim të imponuar në ndonjë aks, duke kryer luftëtarët e rezistencës tërheqje të koordinuar, për t’i futur pushtuesit në kurth, ku më pas i sulmon ata me gjithë fuqinë e vet të zjarrit të vazhdueshëm, si dhe me anë të angazhimit me zjarr të drejtpërdrejtë.
Më 2024, për 65 ditë luftime në të njëjtat akse kalimi, Hezbollah i shkatërroi pushtuesve izraelit 55 tanke; ndërsa tashti, në 25 ditë luftimi në të njëjtat akse dhe territore, u ka shkatërruar pushtuesve izraelitë 100 tanke.
Kjo tregon se rezistenca e Hezbullah po vepron sipas një doktrine të veçantë të një lufte popullore, ku çdo formacion i tij ka fleksibilitet taktik dhe operacional, por që shpesh sulme të koordinuara të disa njësive njëkohësisht në disa drejtime të ndryshme, tregojnë se pamvarësisht këtij fleksibiliteti, Hezbollah vazhdon të ketë në terren një strukturë komanduese kohezive me linja të qëndrueshme, si komandimi edhe furnizimi.
Goditjet e Hezbollah janë si kundërgoditje dhe kundërlëvizje asimetrike për të parandaluar konsolidimin e manovrimit të forcave izraelite, në kuadër të një doktrine tradicionale ushtarake, kryesisht amerikane, për të fragmentuar frontin e rezistencës, duke tentuar që të rrethojnë zona të caktuara; si dhe duke tentuar të krijojnë xhepa taktikë, ku më pas, me anë të fuqisë së zjarrit të artilerisë dhe të aviaviacionit të arrijnë të asgjësosjnë forcat e Hezbollah.
Kjo lloj taktike e ndjekur nga Hezbollah tregon se forcave pushtuese Izraelite ju mungonë totalisht kapacitetet e zbulimit mbi veprimtarinë dhe lëvizjet e Hebollah, pasi të gjtiha këto tentativa të tyre për krijimin e këtyre xhepave taktik, kanë dështuar.
Gjatë këtij muaji përleshjesh Hezbollah ka demostruar rritje të kapaciteteve të tij rraketore, e reflektur kjo me anë të goditjeve preçize dhe sasisë të rraketave të lëshuara, të cilat në këtë luftë kanë arritur të godasin objektiva ushtarakë në thellësi të territorit izraelit, deri në 200 km nga vija e kufirit.
Gjithashtu Hezbollah ka treguar edhe rritje të kapaciteteve të tij në fushën e mbrotjtjes kundërajrore, ku për herë të parë në këtë luftë ka mundur të godasë helikopterë të forcave izraelite, si dhe të detyrojë aviacionin izraelit që të largohet nga qiejt e Bejrutit ku deri dje kishte supermaci ajrore, sot kan vetëm një superioritet të pjesëshëm.
Gjithashtu, Hezbollah ka treguar aftësi të mëdha në luftën kundër-tanke si me anë të goditjeve me armë raketore kundr-tanke, por edhe me anë të goditjeve me anë të dronëve.
Pamvarësisth se pushtuesi ka superioritet në ajë, dhe kjo do të thotë që arrin të kontrollojë terrenin në aspektin e zbulimit, sërish Hezbollah ka treguar se ka kapacitete të fuqishme të zbulimit si dhe aftësi të mëdha manovrimi të forcave të veta, pa u diktuar nga pushtuesi.
Dhe, pamvarësisht kësaj lufte çlirimtare, Hezbollah po vazhdon edhe një kooperim të nivelit strategjik dhe operacional me Iranin, në kuadër të goditjes së koordinuar të objektivave të karakterit strategjik në Izrael.
Ky kooperim po shërben jo vetëm për dobësimin ushtarak të koloniziatorëve izraelitë, por edhe për izolimin e tyre politik.
Çdo përpjekeje për pushtimin e Libanit dhe zgjerimin territorial të shtetit kolonialist genocidial të Izraelit ka treguar se mungon një plan i mirëfilltë strategjik ushtarak, pasi edhe këtu pushtuesit po ndjekin të njëjtën metodë shkatërrimi që ndoqën në Gaza.
Kjo tregon totalisht një paaftësi ushtarake për të bërë një luftë konvencionale, dhe kur kjo paaftësi prevalon, atëherë shkatërrimi total mbetet opsioni i vetëm i tyre.
Por edhe ky shkatërrim nuk po bën gjë tjetër, ashtu si në Gaza po legjitimin më shumë rezistencën e armatosur.
Rezistencë kjo që po përdor mjeshtërisht, si kamuflim dhe pika mbështetëse, rrënojat e krijuara nga bomabardimet në luftën e tyre kundër forcave pushtuese.
Dhe sërish, lumi Litani, i përcaktuar nga pushtuesit si një objektiv strategjik vazhdon të mbetet jashtë kontrollit të tyre, duke treguar se kapacitetet ushtarake nuk mund të plotësojnë çdo lloj ambicje, dhe duke legjitimuar rezistencën e armatosur, si e vetmja formë e mbijetesës që të çon drejt fitores së sigurt.
